Voorstraat 125 | Ik aksepteer u zoals ik ben
22792
post-template-default,single,single-post,postid-22792,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.4,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12.1,vc_responsive
 

Ik aksepteer u zoals ik ben

Ik aksepteer u zoals ik ben

´Ik aksepteer u zoals ik ben.´ Met deze uitspraak van Herman Brood wordt een gelimiteerde uitgave aangekondigd van in enkele dozen gevonden niet eerder vertoond werk. In een ander verband kende ik al een vergelijkbare: Ik zou weleens een dagje mijn echtgenote willen zijn, dan wordt haar man eindelijk eens een keer begrepen.
De uitspraak van Herman Brood intrigeert en staat misschien wel symbool voor de toenemende polarisatie in ons land.
Gebrek aan acceptatie zorgt voor verdeeldheid.
Iedereen kent voortsudderende problemen als de afhandeling van de aardbevingsschade, de toeslagenaffaire en daar is alle ‘coronagedoe’ bijgekomen.
Heel veel mensen voelen zich niet serieus genomen, maar serieus genómen. Zodra dit fenomeen van ongelijkwaardigheid in communicatie zich voordoet, helpt het om je te verdiepen in de essenties van Transactionele Analyse (TA). TA is in de jaren vijftig ontwikkeld door Eric Berne. Het is een persoonlijkheids- en communicatietheorie die zeer zinvol is om communicatiepatronen te begrijpen en – indien gewenst – te veranderen. TA staat ook bekend als het Ouder-Volwassen-Kind-model. Communicatie tussen twee of meer mensen omvat transacties. Een persoon stuurt een ‘stimulus’ (een bewering of een vraag) en verwacht een ‘reactie’. Als mensen elkaar de rug toekeren, als mensen ontevreden zijn over hoe communicatie verloopt, ontstaan er transacties die ouders met kinderen in de puberteit zeker zullen herkennen.

Als er vervolgens een zich herhalend patroon ontvouwt, kom je terecht in een zogenaamde dramadriehoek. Een zich herhalend psychologisch spelletje, waarin deelnemers in wisselende posities van Aanklager en Slachtoffer en Redder terechtkomen. Het voert te ver om in kort bestek TA in zijn geheel uit de doeken te doen, maar TA biedt handvatten om te komen tot praten, corrigeren en begrenzen. En over praten gesproken. Laten we accepteren dat niet-weten onderdeel uitmaakt van een proces om ergens uit te komen.
Niet-weten doet een beroep op creativiteit, tot het inslaan van andere paden. Eigenlijk leer je vooral als je het niet meer weet.