Voorstraat 125 | Nieuws
19169
blog,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.4,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12.1,vc_responsive
 

Interview met Wilma Verhoeven

Wilma Verhoeven, bekend van haar kinderboekenwinkel De Giraf aan de Groenmarkt, is te gast tijdens deze uitzending van Dordtse Dialogen. Geweldloze communicatie, zangeres Wende Snijders en de Kop van het Land komen voorbij. En zij leest een prachtig verhaal voor, waaruit blijkt dat kinderboeken soms gewoon voor volwassenen zijn geschreven. Ga haar boekentip lezen! Kijken dus, de moeite waard. Kopieer de volgende link in je browser: https://www.youtube.com/watch?v=SqxrFsXqrUo

 

Anti-lopers

Wiskundige Ionica Smeets schrijft columns over getallen. Onlangs besteedde zij aandacht aan het feit, dat bijna 330.000 mannen zich volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek eenzaam voelen; tegenover 220 duizend vrouwen.
Hoeveel mannen zoenen hun zonen, vrienden, broers, mannelijke familieleden?
Tonen mannen die dat doen meer emoties?
Maken mannen die intiemer met anderen omgaan minder kans op gevoelens van eenzaamheid?
Vragen om bij stil te staan. Dat laatste doe ik letterlijk bij het verlaten van de supermarkt als ik een hardloopvriendje tegenkom. We deden dit voorjaar mee aan de halve marathon van Renesse. Een pittig parcours over het strand en door de duinen. Zo’n loop waarbij je na afloop blij bent dat je hebt meegedaan, terwijl gedurende de rit je mentale uithoudingvermogen danig wordt getest met allerlei zingevingsvragen: Waarom doe ik dit eigenlijk? Draagt dit bij aan mijn levensgeluk? Bij een biertje na kwam hij opgewonden naar me toe: ‘Je bent omgeroepen, je hebt de eerste prijs in je leeftijdscategorie’. Vol ongeloof wandelde ik naar de prijsuitreiking op het plein, waar ik me blijkbaar overtuigend genoeg meldde bij een dame, die mij aanhoorde en me vervolgens zonder verdere vragen een bloemetje en een plaquette in handen gaf. Eindelijk prijs. Bij controle ’s avonds thuis bleek ik 15e…

We hebben het even over mijn blessure, waarover hij bemoedigende woorden spreekt. Bij het afscheid geeft hij me, zoals hij zelf zegt, een domme wijsheid mee:

Mensen overschatten wat ze op korte termijn kunnen bereiken.
Mensen onderschatten wat ze op lange termijn kunnen bereiken.

Fijn om te weten. Gezamenlijk sporten kan tot een vriendschap leiden, die bij het wegvallen van die activiteit vooral bij mannen het einde van de vriendschap kan betekenen. Gelukkig wordt er bij de atletiekclub thee gedronken na het hardlopen. Dat biedt mogelijkheden om het over andere onderwerpen te hebben dan hardlooptijden, loopschema’s, mentale voorbereiding, ideale hardloopschoenen en – kleding, wedstrijden waar je aan mee kunt doen. Hardlopers die zich daar uitsluitend op richten, behoren dus – net zoals veel mannen die hobbyvriendschappen delen – tot een risicogroep, waarbij als er geen andere intieme contacten bestaan eenzaamheid op de loer ligt.

Hardlopers worden dan als ze niet uitkijken een soort van anti-lopers.

Tunnelvisie

Laatst fietste ik door de Kiltunnel. Deze tunnel verbindt Dordrecht met de Hoeksche waard. De provincie Zuid-Holland, de gemeenten Dordrecht, Strijen en Binnenmaas zijn deelnemers in een samenwerkingsverband. Met de fiets kun je gratis onderdoor, in 2016 betaalden ruim vier miljoen voertuigen tol. Mensen die er vaak gebruik maken noemen het ook wel een tiltunnel, omdat ze zich afvragen of zo’n tunnel na bijna 40 jaar niet is afbetaald. Van een plaatselijke wethouder begrijp ik dat hij er niet zoveel aan kan veranderen.

In een plaatselijke krant ontdekte ik dat deze tunnel ook een directeur heeft. Nu was mijn vader directeur. Een echte, altijd in het pak. Energie-, telecom- en internetbedrijven zijn als ze mij bellen altijd op zoek naar de eigenaar en soms verbind ik ze dan door met de directeur. Kun je als zzp’er nog eens een andere stem opzetten. Als directeur kun je veel beïnvloeden. Volgens Frederic Laloux, die recent een bestseller schreef over hedendaagse manieren van organiseren, voelt slechts 13% van de werknemers zich echt verbonden met hun werk. Als directeur kun je dus niet alleen zelf heel vrolijk worden van je werk. Je kunt ook dat ten hemel schreiende percentage, voor wat het waard is, omhoog krikken.

Het lijkt mij geweldig eens een tijdje directeur van de Kiltunnel te zijn en op deze wijze indirect een bijdrage te leveren aan het algemene welzijn. Om te beginnen is het al fijn probleemloos last te hebben van een tunnelvisie. Wat ik meteen zou doen is de naam veranderen in iets vrolijkers. Kiltunnel heet voortaan bijvoorbeeld De Mollengang. Altijd goed voor een prijsvraag. En leuk om met een groep creatievelingen over te brainstormen. Dan heeft zo’n functie meteen ook zin.
‘Kunt u een boodschap achterlaten? Hij is vandaag absoluut niet bereikbaar.’

Op bijzondere dagen, neem voor het gemak kerst, kun je met een uitgekiend lichtplan voor extra tolbezoek zorgen. Valentijnsdag biedt de mogelijkheid om autorijders elkaar te laten ontmoeten. Vraagt wel aanleg van een aparte parkeerplaats. Daar is dan overleg op hoog niveau voor nodig en dan ben je toch weer lekker aan de slag. Wat te denken van een verlichte spreuk van de week. Een doordenker als dagelijkse kost voor verdiepende gesprekken bij de koffieautomaat. Collega’s kijken in plaats van naar hun smartphone weer naar elkaar.
Personeelsbeleid, ook boeiend werk. Mensen vitaal houden die stilzittend geld in ontvangst nemen van passerende automobilisten. Als zitten het nieuwe roken is, hoe leuk is het dan om met het personeel regelmatig een rondje door de tunnel te lopen. Als directeur ga je sowieso  elke dag heen en weer. De ene keer met de fiets, dan weer met de auto. Het is een baan die je tijdelijk doet, zodat de creativiteit blijft stromen.

Als tunnelgangers steeds geprikkeld worden, op weg naar of van hun werk, is tol betalen een waar genoegen.
Deze zintunnel wordt een inspiratiemoment in de tijd. Je zou er bijna voor verhuizen.
 

Filmlezing voor herhaling vatbaar

Filmlezing De reis van de held

Woensdagmiddag 25 oktober organiseerden we op onze trainings- en vergaderlocatie op Voorstraat 125 een workshop voor leidinggevenden.
12 Deelnemers wisselden met elkaar van gedachten over hun eigen wijze van leiding geven aan de hand van goed gekozen filmfragmenten.
Deze filmlezing werd verzorgd door senior trainer en coach Robbert Braak. Hij toonde op vrolijke wijze hoe krachtig het gebruik van beeld en verhaal kan zijn voor de ontwikkeling van leiderschap. Hij werkte ruim 10 jaar voor de top van de rijksoverheid aan leiderschapsontwikkeling.
Zijn werkwijze biedt ruimte om anders dan anders in gesprek te gaan en inzichten op te doen over leiding geven.
Mocht u met een groep leidinggevenden dit evenement op Voorstraat 125 willen organiseren, neem dan contact op
Om een idee te krijgen van filmfragmenten die worden gebruikt:

https://www.youtube.com/watch?v=i6XSYZFXMkg

 

Appeltje-eitje

Een manager vertelt me dat hij budget vroeg aan zijn Raad van Bestuur om een aantal dagen op stap te kunnen met zijn leidinggevenden en enkele staffunctionarissen.
‘Dat zal geen probleem zijn’, kreeg hij als antwoord, met als vraag erachteraan:
‘En wat ga je doen? Welke resultaten wil je behalen?’
‘Wat ik ga doen? Nog geen idee, in ieder geval zo weinig mogelijk. Ik denk aan een strandwandeling, met z’n allen koken en eten, vooral de tijd nemen voor elkaar. Volgens mij levert dat heel veel op.’
Zijn Raad van Bestuur ging akkoord.

Samen eten komt de samenwerking ten goede. In al mijn naïviteit heb ik altijd gedacht dat de inhoud, de trainer, de werkvormen het belangrijkste waren tijdens trainingen. Sinds ik naast mijn uitvoerende werkzaamheden ook een trainings- annex vergaderruimte verhuur, weet ik beter. Pauzetijd, een luchtje scheppen, een wandeling tussendoor, en vooral ook samen eten is een belangrijke succesfactor bij onderlinge samenwerking. Zelfs samen de vaat doen, kan daaraan bijdragen. Dat soort informele momenten bieden de mogelijkheid juist net dat ene lastige punt te bekokstoven. Ter geruststelling voor mijn beroepsgroep, natuurlijk wordt voortgeborduurd op datgene wat aan de orde is gekomen. Het brengt me wel op de vraag of onderzoek bestaat naar de invloed van gezamenlijk vaatwassen op de mate van interactie. Het verbaast me altijd als mensen in hun werkzame leven geen lunchpauze nemen terwijl ze volop genieten van het buiten zijn buiten hun werkzame leven. Soms lijkt het of er een gescheiden systeem- en leefwereld bestaat.

In mijn kast ligt nog een stapeltje folders. Wat bezielt je? … een bijzondere reiservaring… Onder deze noemer bood ik bij het begin van mijn periode als Zzp’er, samen met collega Anneroos Gerritsen, een driedaagse aan, bedoeld om stil te staan bij je levensloop. De folder kon je uitvouwen in de vorm van postpapier, let wel; we spreken over het jaar 2000. Op de achterkant staat een citaat uit Homeros Odysseia, de reizen van Odysseus:
‘We blijven hier wat eten en drinken en we gaan elkaar lekker vertellen wat we allemaal wel voor vreselijks hebben geleden. Achteraf kan een mens nog lol aan zijn leed beleven, als hij veel heeft meegemaakt en veel heeft gezworven.’

Eigenlijk wist ik toen al hoe belangrijk het is gezamenlijk al etend aan tafel te zitten. Dus als je wilt dat je organisatie goed functioneert, zorg dan voor lange lunchtafels. En regel vooral een rouleerschema voor de afwas, omdat het de mogelijkheid biedt mensen anders dan anders met elkaar kennis te maken waardoor ze elkaar daarna veel gemakkelijker opzoeken.

 

Thijs van Ruiten

Thijs van Ruiten, directeur van het Nationaal Onderwijsmuseum, komt door weer en wind in korte broek vanuit Rotterdam elke dag op de fiets naar zijn werk. Zijn positieve kijk op het leven is aanstekelijk. Zijn museum is er zeker niet alleen om schoolvoorwerpen van vroeger tijden te laten zien. Aan de hand van een fragment van Van Kooten en De Bie geeft hij aan dat ook actuele maatschappelijke thema’s aan bod komen. Verleden en heden komen voor hem samen in zijn huidige werkplek. Een boeiende man, het kijken waard

Thuiskomen

‘Jong en toch oud, rijk aan ervaring bepaalt geen ervaring hem.
Zijn zwerftocht ten einde, is waar hij gaat, zijn huis.’

Iedere leeftijd biedt vergeleken met voorgaande levensjaren specifieke mogelijkheden en deze zijn per levensjaar beschreven in het boek Nog vele jaren, De symboliek van elk levensjaar. Altijd een leuk verjaardagscadeau, het is maar een tip. Dit jaar wilden wij eens wat anders, zo’n levensjaarmotto in je achterzak helpt dan als je een groene route door Ierland fietst. Als je in Nederland op een rustige plek aan het fietsen bent, moet je niet vreemd opkijken als het verkeersbord Stiltegebied opduikt. Dat je het maar weet. In Ierland daarentegen bekruipt je fietsend over plattelandswegen soms het gevoel on the road to nowhere te zijn. Twijfel ontstaat of het op de kaart aangeduide gehucht echt bestaat. Twijfel slaat ook toe als een fietsroute plotsklaps eindigt bij een drukke autoweg. En was het nu voor of na deze kerk rechts? Ervoor toch? Na een stevige klim eindigt de weg bij een huis met een vriendelijke dame. Dalen is in ieder geval gemakkelijker dan klimmen. Mijn vakantie heeft me naast mooie vergezichten, gezellige pubs met veel live muziek, bijzondere gesprekken en veel Ierse vriendelijkheid ook een aantal inzichten opgeleverd, die wellicht in breder verband bruikbaar zijn:

‘Ben ik op de goede weg?’ is een mooie vraag. Vertrouw op je intuïtie of je wat kunt met het antwoord. Mensen die nooit op de fiets zitten, gaan uit van autowegen en rekenen in autokilometers en -tijden.

Luister heel goed en vraag door. Een mooie actie past niet altijd bij de vraag waar het om draait. Wat meer luistertijd scheelt soms veel kilometers.

Als iemand nadrukkelijk en bij herhaling aangeeft je zeker niet het verkeerde advies te willen geven, krijg je vaak niet zo’n goed advies. Zo zijn wij een aantal keer blijmoedig verkeerd gefietst.

Een onverwacht gesprek draagt bij aan je levensvreugde. Ondersteunende apps als Google Maps en Here we go geven je niet die ene mooie route van bankbediende John.

Regen hoort erbij. In het leven heb je zaken die je niet kunt beïnvloeden te accepteren. Net zoals Eskimo’s meerdere woorden voor sneeuw schijnen te hebben, leidt een leven met regelmatige regen tot taalverrijking: a damp day with some patchy, light rain; mainly dry; dry for a time, then rain pushing in from the south-west; early rain, bright later but a shower; sunny spells but a few showers; it will be dry for much of the day, heavy showers.

Tiny, een schipper die ons voor een boottocht uitnodigde gaf ons over Ierland de volgende wijsheid mee: In Ierland word je altijd nat, binnen en buiten.

De verbouwing

Bij onverwachte problemen is het goed om te weten dat een probleem bestaat uit een onoplosbaar stuk, een oplosbaar stuk en breder vragen in relatie tot zingeving. Zomaar een voorbeeld: onoplosbaar is dat je een jaar ouder wordt, oplosbaar is bepalen of je het wilt vieren en zo ja hoe. Hoe je omgaat met het feit dat je ouder wordt, is een vraag op spiritueel niveau. Elke levensfase brengt zo zijn eigen vragen met zich mee. Als een probleem daadwerkelijk om een oplossing vraagt, is het handig je te concentreren op het oplosbare stuk.
LEES MEER

Achterwaarts begrepen, voorwaarts geleefd

Wie de twee betekenissen van het woord ‘vermaken’ wil weten, wordt aangeraden te kijken naar dit interview met Geert ter Steeg, directeur en gastheer van bioscoop The Movies. Dit gesprek is een mooie momentopname van zijn levensloop, waarin aan de hand van het citaat van filosoof Kierkegaard ‘het leven dient achterwaarts begrepen en voorwaarts geleefd’ bijna filmisch wordt teruggeblikt en vooruitgekeken op zijn levensloop. En wie weet krijg je door dit gesprek weer zin om naar de bioscoop te gaan. Dat zou zomaar kunnen. Dit interview is er een in de reeks Dordtse dialogen. Mocht het van toepassing zijn, ook buiten deze serie kan ik gevraagd worden voor dit soort activiteiten. Wat te denken van een gefilmd portret in de vorm van een interview over een dierbaar persoon?

Waar blijft de tijd

Onlangs was er een open atelierroute in mijn stad. Ruim 50 professionele beeldend kunstenaars en vormgevers toonden hun nieuwste werken. Het was niet alleen leuk om diverse werkplekken te bekijken in allerlei statige en soms vervallen panden in de historische binnenstad. Wat mij vooral bijblijft, is hoe bijzonder het is als mensen datgene doen, waar hun hart ligt. Zo vertelt een kunstschilder boeiend over hoe hij zich verdiept in Vermeer, dat hij het schilderij van het melkmeisje schildert om zich in de kunstenaar te verplaatsen en dat het zelfs zo is, dat hij dan in diè keuken in diè tijd staat. En ook dat hij het idee heeft dat kunstenaars langer leven. Als je opgaat in je werk, kom je als het ware in een ander universum, waarbij je de tijd kwijt raakt. Je ontwaakt als het ware na een aantal uur om de werkelijkheid van alledag weer binnen te gaan. Daardoor heb je extra tijd. Het klinkt als een paradox: je vergeet de tijd en dat levert tijd op.
LEES MEER